MHEV - mildhybride

In reclame wordt nogal snel het ‘hybride’ karakter van bepaalde modellen in de verf gezet, terwijl het eigenlijk slechts om een mildhybride – of microhybride – gaat, die gewoon een klein extra duwtje bij het optrekken en een geoptimaliseerd stop&start biedt. Deze ‘light’-vorm van hybridisering draagt de technische afkorting MHEV. Als je deze 4 letters naast een motorversie of model ziet, dan betekent dit dat de auto een kleine batterij heeft en een alternator-starter die de motor kan uitschakelen bij het vertragen en die een kleine boost kan geven bij het accelereren. De batterij, vaak een lithium-ion van 48 volt, wordt opgeladen door regenererend remmen, waarbij bewegingsenergie wordt omgezet in elektriciteit. Dit type hybrides zal snel veralgemenen, vooral in kleine en goedkope auto’s, omdat het de uitstoot van CO2 en partikels helpt verminderen met een lage kost voor de constructeur.

HEV – ‘klassieke’ hybride

De marketingafdeling van Toyota heeft de klassieke hybride zoals de Prius “zelfopladend” gedoopt. HEV’s hebben een echte elektromotor met voldoende vermogen om de wielen aan te drijven. De batterij-inhoud maakt het mogelijk om in de stad een paar kilometer lang puur elektrisch te rijden, maar dat is niet het hoofddoel van deze technologie. Ze moet in de eerste plaats de verbrandingsmotor ontlasten en hem uitschakelen bij het vertragen en maneuvreren. Het koppel van de elektromotor is er ook om hernemingen of acceleraties te vergemakkelijken bij een middelhoog toerental om het brandstofverbruik te drukken. De twee motoren kunnen dus samenwerken. De batterij laadt zichzelf op door regenererend remmen. Vandaar de benoeming “zelfopladend”.

PHEV – plug-inhybride

PHEV’s zitten halverwege tussen een klassieke auto en een elektrische wagen. Deze oplaadbare hybrides hebben een batterij die zo groot is dat de auto een paar tiental kilometer lang puur elektrisch kan rijden via één of twee motoren. In sommige gevallen zelfs tot 80 kilometer. De elektrische modus kan bovendien ook op de snelweg worden gebruikt (zelfs tot 130 km/u), maar uiteraard is het rijbereik dan zeer beperkt. Hoewel er stroom wordt geregenereerd bij het remmen, is het nodig – om niet te zeggen absoluut noodzakelijk – om de batterij op te laden. Zo niet functioneert de wagen als een klassieke hybride en gaat het voordeel van de technologie verloren. Door plichtsbewust op te laden, wat niet meer dan 3 tot 4 uur moet duren aan een Wallbox, is het mogelijk om hele dagelijkse trajecten puur elektrisch af te leggen. Soms drijft een elektromotor de achterwielen aan zodat de auto een vierwielaandrijver wordt. Doorgaans zijn er meerdere rijmodi om de ene of de andere motor voorrang te geven, de vierwielaandrijving te activeren of de elektrische rijmodus te forceren. Er zijn zelfs modellen die een lage-emissiezone detecteren en daar automatisch overstappen op de elektrische modus.